W budownictwie powszechnie do budowy obiektów mieszkalnych i przemysłowych stosuje się materiały ceramiczne. Jednak spora część konstrukcji powstaje w oparciu o ustroje metalowe.

Przeważająca liczba wznoszonych budowli wykonywana jest z użyciem budulca ceramicznego. Najnowszym osiągnięciem jest już druk 3D całych domów ze specjalnej masy z szybkoschnącym cementem. Wiodąca w tej technologii produkcji jest firma deweloperska WinSun Decoration Design Engineering Co z siedzibą w Shanghaju. Mimo oczywistych zalet i ta technologia wymaga zastosowania odpowiednich technik montażu prefabrykatów, i pozostałych elementów konstrukcji.

Jednymi z najstarszych złączy w budownictwie z drewna są kołkowe scalenia, zaś w przypadku konstrukcji stalowych nitowe. Najpopularniejszym sposobem montażu elementów metalowych jest dobrze znany sposób wykorzystujący elementy złączne oparte o gwint. Elementami takiego łączenia są m.in.: śruby, wkręty, szpilki, nakrętki i podkładki itp.
Śruby stosowane są zazwyczaj do łączenia elementów grubszych niż 3÷4 mm. Ze względu na krótki czas montażu, a także łatwość ich uzyskania są bardzo często stosowane do łączenia konstrukcji o grubych ściankach, w przypadku których inne techniki scalania stwarzają trudności technologiczne. Łączenie za pomocą śrub, stosuje się zwłaszcza do tworzenia konstrukcji rozbieralnych. Spawanie czy nitowanie nie pozwalają na demontaż konstrukcji bez uszkodzenia. Zaś łączenie cienkich elementów o grubościach mniejszych niż 3 mm może już odbywa się przy użyciu nitów jednostronnych, blachowkrętów, wkrętów samowiercących, wstrzeliwanych gwoździ czy też w grubościenne elementy stalowe i tworzywa sztuczne itp. Jest to bardzo ogólny podział, różnorodność rozwiązań w grupach elementów złącznych określonego zastosowania sięga niekiedy liczby sto i więcej. Producenci w zależności od zapotrzebowania rynku oferują gotowe systemy montażu, dedykowane do łączenia elementów w budownictwie.

Cały artykuł znajdziesz w "Fastener" 1/2015 - czytaj więcej!